Water Color Papers and Sizing

sizing does matter

Troubleshooting Paper Problems: When The Sizing Goes Bad.

Karen Sioson

I found this blog from Karen Sioson a few years ago. She explains wonderfully why it is you have sometimes trouble with your watercolour paper.

Karen is a very good artist and her specialty is flowers.
Her website you can find here https://karensioson.com/

I will attempt to share with you a simplified explanation of what sizing is, just enough to give you an idea why it is important to learn of it and how sizing can affect your preference for wetting your paper for stretching.  We do not need to go too deep into it for our purpose.  But should you wish for a more comprehensive explanation, you’ll find a lot of more technical information available online. 
So what is sizing?  Sizing is another term for the addition of gelatine to water color paper.  Gelatine makes the paper less absorbent and this is what prevents paint from just spreading on the paper uncontrollably.  Picture what happens when you dab your brush loaded with water and paint on rag or tissue paper.  It spreads, right?  Well, the same thing would happen to paper, if it is not sized.  This would help explain why there are some papers that look very nice, like handmade paper, but you can’t seem to gain any control when you try painting watercolor on them.  Handmade papers for crafting projects are often unsized. 
Different paper manufacturers and brands offer different sizing options but generally, you can say that some gelatine sizing is incorporated into the paper pulp or mixture before it gets pressed.  Additional sizing is applied as coats on the paper’s outside layers (front and back surfaces).  
Now why should this knowledge affect how you would wet your paper?  Just this.  We know sizing makes the paper less absorbent.  The more sizing, the less running of paint.  If you want more absorbency, you lessen the sizing.  Conversely, if you want less absorbency, you keep the sizing.  The presence of sizing also makes your watercolor pigments look more brilliant or intense as it keeps most of your paint on the paper’s surface.  You lessen the surface sizing, you increase the permeability of the paper.  With less or absent surface sizing, your colors will sink deeper into the paper and will bond more with the paper’s fibers.  Some mistake this for paint disappearing or pigment bleaching (colors not so lightfast) but the paint is not really gone, it has just gone into hiding deeper among the paper fibers hence the lightening of paint applications as it dries.  
We wet the paper to expand the fibers and then staple or tape it while in this expanded state so the paper will have an anchor at its edges to pull on as it dries.  This is what allows it to shrink flat (when you do it right) hence the term stretching your watercolor paper.  
Some soak the paper completely for several minutes, not just to ensure all of the fibers get wet in preparation for stretching, but also to lessen the sizing of the paper.  The correct timing for the soaking takes practice.  You will not want to soak it too long because sometimes the sizing have a tendency to coagulate in spots if the paper is left too long by itself.  This is the reason why some may find those irregular and slightly yellowish spots on their stretched paper that do not go away when the paper dries.  For some reason, these spots also wouldn’t take in color as well as the other clear areas which is why I surmised, it must be sizing.  These spots will resist any color placed on it.  They may ruin your painting.  The too long soaking is one explanation for it. Another is that the spots may be the result of accidental drops of pure sizing as the manufacturer applies surface sizing on the paper.  Accidents can happen, right?  Or, you may have gotten an old stock paper with the sizing already going stale.  Whatever the reason, I find that spots are less likely to happen when I wet by running water than by soaking.
For the running water method, you can just put the paper under tap or running water.  Make sure all surfaces get wet (front and back) and continually move the paper around.  Don’t just point the water jet on one area as this may also produce the same sizing spots on your stretched paper.  For bigger paper sizes, use the shower for more maneuverability.  This takes less of the sizing off than what complete submersion does.  Again, more sizing present, the less tendency for paint to spread uncontrollably.  Your colors also will tend to be more brilliant per application as you will have most of the pigments sitting on or closer to the surface of the paper because of the sizing’s effect on permeability.  
But my personal choice is putting the paper under tap water and removing most of the sizing by mechanically running my hands over the surfaces of the paper.  Your preference would depend on how you want your paper to behave.  I like letting more pigments sink into the paper fibers.  It allows me to play or take advantage of transparent watercolor layering.  It also seems to add brilliance to layered colors (in my opinion and observation only), when you have more it sunk into the fibers. This method also offers the least chance for the sizing to coagulate as you let it run off the paper when you do the sweeping motion.  No chance for displaced sizing to stay in  one place and make spots.  You have to develop a gentle touch though when you run your hand over the surfaces or you could end up agitating and damaging the top fibers.  Lessening the sizing works for me because I like to blend a lot for the first part of my painting process.  For detail work, which I prefer to do on the last stages of my painting, I mostly use dry brush so even with less sizing, I still maintain enough control over my paint application.  By this method also, I remove mostly just the outside sizing.  Remember, there is still sizing mixed in with the paper pulp or mixture itself so the sizing is not gone completely.  It is possible to maintain still a lot of control with your paint application.  
If you want the sizing to be intact, you can always just staple the dry paper onto a board (for 140lb) or use a heavier paper to do away with stretching altogether.  If you want to staple or tape in place, you can just wet the paper on top of the board with a wet sponge prior to anchoring.  Take care not to agitate the surface too much with the sponge.  An alternative is to use a water spritzer or mister to wet the paper so you don’t touch the surface of the paper with anything.  When the paper dries, the sizing would still be there.  
I wish to include here a contribution by Stan Hughes regarding additional paper options.  “There is a 200 lb cold press paper produced by Saunders Waterford. I have used it for years. Easy to work with and does not need stretching. Not as expensive as 300 lb but more durable than 140 lb. ” 
200 lb paper seems to be a good option to try for when you like to work on paper with intact surface sizing.  Thank you very much Stan for the info.   

Was rummaging through my old stuff and saw this discarded painting.  Perfect illustration for explaining stale sizing.

I have this habit of setting aside half-finished paintings when I get that feeling that something about it is off.  “Aha!” moments sometimes come when you’ve stopped obsessing over something.  Sometimes it would take me days or weeks before I would get back to a particular painting.  This one somehow worked its way to the bottom of my pile and I forgot all about it.  Almost a year has passed since I last touched it.  When I tried working on it again to finish it, spots started appearing wherever I wet the paper.

Reminded me of salt effects.  This one however, is caused by sizing gone bad.  We have touched a bit on sizing above.  But basically, the idea behind sizing or the addition of gelatine to watercolor paper during its production is to make the paper more workable with watercolor.  Sizing allows you better control over your watercolor as it decreases the tendency of the paper to absorb liquids and paints like tissue paper.  Between the paper pulp and the gelatine, the gelatine would be the first to go stale with old stock paper.  Signs of this would be the appearance of spots that don’t go away after a wash or after an application dries.  Another would be when you discover areas that resist any application of paint you put down on it. 

There are several ways to hasten the deterioration of the sizing.  As demonstrated in this ruined painting, one way is by wetting a painted watercolor that has lain undisturbed for months.  You can also hasten the deterioration of new paper using the same principle.  The moment you wet a watercolor paper, its sizing gets disturbed. Maybe water acts as a catalyst.  This is the reason why you are advised not to stretch paper in big batches.  Stretch only what you think you will be able to use within 2 or 3 months.  That’s just my estimate.  In our weather where heat can be more than the usual, it is always more prudent to stretch only what you think you will use.  The window of usability may be different in your environment and you should let experience guide you.  

A sign that this was not bad paper to begin with is how the undisturbed, previously painted part is free of spots.  Check the picture.  You wouldn’t know that the paper’s sizing has gone bad if you do not re-wet the paper.  When you find yourself itching to touch up a painting years after it is finished, remember what happened here.  Not all old stock paper go bad.  I use Arches cold pressed watercolor paper in rolls.  One of the most economical way of buying paper is by buying it in rolls.  Because you cut to size, you minimize wastage of excess paper.  As long as you do not get the roll wet and observe proper storage, the paper stays usable for years.  Proper storage includes storing it in its original wrapping and in the box it came in and with the crumpled paper fillers still inside.  Do not put this container/box in an area prone to dampness such as near windows, bathrooms, basements. Also keep it away from direct heat or sun exposure so the paper inside does not get heat-baked. 

You do need to recognize what stale sizing on paper looks like, specially when you like to take advantage of art supplies on sale.  Some stores put their older stocks on sale just to move the items and to make way for newer supplies. Some of these discounted paper will still be good for use but many might have sustained handling or storing damage.  For this reason I prefer to spend on paper and get new stocks.  You’re not really saving on money if you get bad paper.  But sometimes good bargains are hard to resist so if you must, at least learn to discern the appearance of stale sizing to help you shop wiser.

I wonder if you can see the very pale yellow spots.  That is how spoiled sizing looks on paper that has never gotten wet.  Just turned bad over time.  (I keep samples of everything.)  But don’t go hunting for spots where there are none. Even new paper looks a bit uneven because of how the lighting plays off against the hills and valleys of the paper.  The surest way to check is to wet the paper. 

This is the same paper, now wet.  Some new paper may have this tendency but on a very mild scale and if the paper dries without any marks, your paper is still good.  

There are times when you would come upon a defective batch of paper.  The best way is to contact the seller and if no action there, the manufacturer to see if you can get a replacement.  Might be wise for you to do a little sleuthing online to see if other buyers have been complaining about certain batches.  You will have a stronger claim if your paper is from the same batch.  But do not be too quick to blame the suppliers.  Sometimes we may be unaware that we are doing something that harms the paper.

You can artificially ruin the sizing of the paper by soaking it too long under water.  Prolonged immersion may be the culprit why some sizing coagulate in spots.  This used to happen to me when I was a beginner.  Thinking more is always better, I would leave watercolor paper soaking for as long as 20 or 30 minutes before stretching it.  The suggested submerging time is only a few minutes.  Only long enough for the paper fibers to get wet.  If you soak it too long, even before you staple it down, you can tell you’ve ruined the sizing by the appearance of slightly darker spots on your paper like in the sample above. 

Also, not all paper that develop slight spotting when wet are damaged paper.  Even new and undamaged paper may develop these slightly darker spot discoloration when wet.  But these would tend to disappear as the paper dries.  If you can’t tell any spotting on the dried, stretched paper, your paper is good to paint on. 

That’s it.  Thank you for reading.  Karen Sioson

Aubrey Phillips

Back in 1987 I began my journey in watercolor, eager to learn paint watercolors.
In those days I saw a great future in front of me. John Pike was my hero, he was the absolute top in watercolor. And also the first book I bought about watercolor was from John Pike!
Joseph Zbukvic and Alvaro Castagnet were not known yet these days. No books no videos, the dvd didn’t exists, and the founder from Facebook was still walking around in diapers!

Kees van Aalst

Zoltan Szabo and John Blockley filled up the numerous watercolor books, and in the Dutch magazines like Palet en Tekenstift you saw articles of Ron Ranson, Tony van Hasselt and the Dutch artist Kees van Aalst. later I found out that Tony is also a Dutch born artist!

Szabo was also a painter that I liked, only his techniques seemed so difficult to me! And of course Jan Groenhart a Dutch watercolor artist with wonderful Dutch landscapes and a master of how the North of Holland must look!

In those days you saw also watercolor books that were not so good, (in my eyes back then) I saw them in the bookstore and convinced myself that this was just very bad quality in watercolor. Just not my taste and not attractive. No… this is not what I want for my road to become a watercolor painter. That book was from Aubrey Phillips.


Oh boy what was I wrong there!
I was a novice in watercolor, and I didn’t recognized the sublimity of this painter!

It was in the year 2014, I was looking for John Pike photo’s I found a site from the Dutch artist Arie Jekel and when I saw the page from his inspiration I found John Pike, Edward Wesson, Edward Seago and Aubrey Phillips!

The first few artist were my heros too, but Aubrey Phillips I remembered, was that painter I disliked.
But curious why Arie did have Aubrey as his inspiration I looked up Aubrey’s paintings on Google to refresh my memory and instantly fell in love with the style and simple elegance of the brushstrokes. Apparently my mindset how watercolor must look was 180 degrees turned!

Aubrey Phillips  photo apvfilms

Aubrey Phillips caught me, and I want his book!!! And believe me nowhere in the Netherlands I found it, back in 1987 it was in every bookstore, and now nowhere!!

aubrey phillips 2
The texture of the paper helps to create the atmosphere. Warm colours in the front cooler colours in the background

I found the book in the UK and it was in excellent condition, the only minor thing is that it smells a bit (worse) after a moist basement. I tried the freezer, Microwave, Cat Grits. It’s already better than it was, but okay I have the book!

The warm sky in contrast with the cool snow!

The lesson learned is that you have to look further and longer to a artist art. To understand and value it. Dont think its rubbish (like me back in 1987) but study how its done.

The Cotswolds on september evening
The Cotswolds on a September evening

Most of the time when it looks simple it is really hard to make! When something is wrong in a minimalistic watercolor, it stands out like a red flag, therefore everything have to be in the right place. When you see watercolors of the “cracks” among us you will notice the economy of brushstrokes, there is no clutter or mud, just well placed brushstrokes in just the right amount of pigment and water quantity.
“When you can do it in less than one brushstroke you are on the right way!” (J. Zbukvic)

A warm watercolor, and still its a winterscene! It breaths “keep it simple”

Aubrey Phillips have a minimalistic approach to watercolor, he use heavy paper from the Mill Richard de Bas about 400 grams
Colours : Ultramarine Blue, Cobalt Blue, Monestial Blue*, Cadmium Red, Alizarine Crimson, Burnt Sienna, Burnt Umber, Raw Umber, Raw Sienna, Light Red, Lemon Yellow, and Viridian, nothing more fitted in his paintbox
Brushes; A Hake 2,5 Inch and a 1 Inch flat, Nr 14 Sable round, nr 11 and 8 Sable round and a rigger nr 4

Another winterscene.  The vertical strokes of the brush are ideal to suggest water.

Aubrey Phillips is a member of the Pastel Society and the Royal West of England Academy and was a Gold Medallist at the Paris Salon. He is a regular exhibitor in London and the provinces and runs his own art courses.

Aubrey R Phillips RWA. Renowned for his pastel paintings of the Malverns and the Black Mountains areas. Born 1920, Astley, Worcestershire. Aubrey Phillips studied at Stourbridge School of Art and at Kidderminster. Phillips lectured at Malvern Hills College and Bournville School of Art, and has had exhibitions at the Timaeus Gallery, Birmingham ( 1981) and at the Patricia Wells Gallery, Thornbury (1988). He is  also the author of books on the use of pastels and watercolours. Member of the RWA, PS,WSW and the Armed Forces Art Society. Solo exhibition at the National Library of Wales. Aberystwyth. Gained a Gold Medal at the Paris Salon in 1966. Phillips worked in and around the Midlands for a number of years in the 1970s, He has been called one of the leading landscape painters of the Midlands. his expansive changing skies are captured by strong strokes and his use of atmospheric colours. Lived in Malvern, Worcestershire.

Arie Jekel
Joseph Zbukvic
Tony van Hasselt
Alvaro Castagnet
Kees van Aalst
Jan Groenhart

  • Monestial Blue is Phtalo Blue, Rembrandt Blue or Winsor Blue

If you like this article, you can read the sequel a friend of my made on his blog after reading this post about Aubrey Phillips.
Click the link below
“brushes with watercolour”

© Edo Hannema

Direk Kingnok

Watercolour-Master uit Thailand

Direk Kingnok
is geboren in het noordoosten van Thailand en groeide op in de stad Nakonratchasima.
Waar Direk woonde was hij omringd door de natuur en dat is goed te zien in zijn werk.


Als kind was Direk al een kleine artiest, hij blonk uit in tekenen en schilderen en won dan ook vele kunstprijzen in zijn jeugd.
Hij wist dus al jong dat hij schilder wilde worden. Na zijn hoge school opleiding ging hij studeren aan de Khon Kaen universiteit, een academie in schone en beeldende kunst.

tn_Temple of Literature,Hanoi

Op de academie ontdekte Direk de aquareltechniek, hij was op slag verliefd op dit medium en deed er alles voor om deze moeilijke techniek onder de knie te krijgen.
Het kostte hem veel moeite, andere technieken gingen hem zoveel makkelijker af, maar Direk was vastberaden om de schoonheid die aquarel kan bieden te leren..
Vooral de effecten die je met aquarel kunt maken vond Direk het best bij hem passen en wat hij wilde laten zien. De landschappen van Thailand.

tn_Farmers in the field

Toen Direk begin 30 was vroegen een paar in Nederland wonende Thaise vrienden of het hem niet leuk leek om een paar weken in Amsterdam te komen werken. Hij had daar wel oren naar. Zo kon hij gelijk Nederland een beetje ontdekken en schilderen. Terwijl hij ook werk deed in de winkel van zijn vrienden.
In zijn vrije tijd ging hij dan vaak op pad met zijn schilder-spullen.
De aquarellen van Amsterdam zijn dus ter plaatse gemaakt in onze hoofdstad, degene die wel eens buiten heeft geschilderd, weet hoe lastig dit is. toch zijn de plekken die hij geschilderd heeft (voor een Amsterdammer) makkelijk te herkennen.

tn_Amsterdam 1 tn_Amsterdam 2

Direk startte zijn professionele carrière in 2001, vanaf die tijd kon hij zich volledig op zijn kunst richten. Hij hield exposities en kreeg meer bekendheid in Thailand.
Na het maken van een Facebook pagina, werd zijn talent al gauw door de rest van de wereld ontdekt, hij kreeg uitnodigingen om te gaan exposeren in Bangkok en Hanoi, later werd Direk door de International Watercolor Society (IWS) als kunstenaar gevraagd naar Vietnam te komen waar hij samen met een aantal grote namen uit de aquarelwereld demonstraties gaf.

tn_Hang Ma Street,Hanoi 1

Inmiddels op de leeftijd van 39 is hij een graag geziene artiest wereldwijd. En heeft zijn Facebook pagina meer dan 73.000 volgers.


Direk gebruikt vooral de papiersoorten die katoen bevatten zoals Arches en Saunders Waterford 300 grams. Deze papiersoorten staan erom bekend dat ze na het maken van de aquarel, een mooie matte uitstraling geven aan het schilderij, en uitermate geschikt zijn voor de techniek waar Direk zijn aquarellen in maakt. namelijk de nat in nat techniek, deze techniek kan in principe op alle papieren gedaan worden, maar het beste resultaat ontstaat op de 100% cotton based papiersoorten. Ook heeft Direk een bepaalde structuur nodig om op te schilderen omdat hij meestal in de latere fase van het schilderij droge kwast streken aan de aquarel toevoegt. Dus een zekere ruwheid van het papier helpt hem daarbij.
Direk is niet zo merk gebonden wat zijn verf betreft, als het maar van een goede kwaliteit is.
Opmerkelijk is het wel dat hij naast Holbein pigmenten, ook twee Nederlandse merken gebruikt, Rembrandt en Old Holland.

Werkwijze van Direk
Direk begint op droog papier, zijn tekenbord staat hierbij vrij schuin, zo een 35° hij wast vanaf de top van zijn papier met sterk verdunde pigmenten in verschillende tinten naar beneden, waarbij hij de witten zorgvuldig uitspaart die hij wil behouden of niet meteen af wil dekken.
Hij heeft dus al bedacht waar de aandacht heen moet!
Hij begint met bijvoorbeeld Ruwe Siena in de lucht, die hij opwarmt met wat oranje tinten, de groene kleur van de bomen wordt meteen in de reeds natte luchtpartij gezet. Oker-tinten wisselt hij vaak af met paars-tinten en alles loopt nat in nat vloeiend in elkaar over.
Omdat het papier niet wordt nat gemaakt van te voren vereist het wel enige vaardigheid en snelheid van de schilder. Je moet weten wat je gaat doen en hoe de verf zich gedraagt.
In deze fase zet je dus de toon van het schilderij.
Nadat de verf droog is brengt hij een tweede laag aan, ook weer nat in nat, maar nu over een gedeelte van het papier, deze kleuren zijn een krachtiger mengsel. En waar de eerst laag voor de sfeer zorgde is deze tweede laag er een die de structuur in het schilderij brengt.
Bomen en struiken worden langs dakranden en muren geschilderd, en schaduwen krijgen al een plaats op de huizen. en eventuele reflecties waar het water betreft. Hierna worden de details aangebracht, en de donkerste partijen rond het focal point, vaak met een droge kwast techniek.
Tenslotte wordt op sommige plekken de highlights geplaatst met Chinees wit.


Er bestaan puristen die geen wit willen gebruiken en het bovendien geen aquarel meer vinden, maar deze club bestaat nog niet zo lang. William Turner en John Singer Sargent gebruikte al zwart en wit in hun aquarellen lang voordat deze Pure Watercolour Society werd opgericht. Je zou van te voren met maskervloeistof het zelfde effect kunnen bereiken, ware het niet dat dan een groot deel van de spontaniteit verloren gaat, omdat je dan al rekening moet gaan houden met al die witte puntjes.


Ikzelf vind meestal dat je na verwijdering van de maskervloeistof een soort onnatuurlijke witte gaten in je aquarel overhoudt, waarvan je de randen dan moet verzachten, en die dan vaak net op een verkeerde plek staan ook. Hoe moeilijk ook, om een plek heen schilderen die je wit wil houden is in mijn ogen nog steeds het mooiste en komt beter over. en mocht je net dat ene lichtpuntje kwijt geraakt zijn, zet hem er dan maar in met Chinees wit!
Net als Direk.

tn_Direk 2

Edo Hannema

Vind u dit soort artikelen leuk om te lezen dan kunt u zich op mijn blog abonneren, u vult uw email adres hieronder in, en u ontvangt iedere update.

If you like these sort of articles you can subscribe to my blog.
In the form below you can fill in your email address for a subscribtion.

Take better Photos from your artwork


We know how it is, we have just finished our painting and like to make a good picture for your website, Facebook, Twitter, or whatever.
You look outside and it is a cloudy day, not really the right light to make a photo while the colors you carefully painted are so delicate to you.
What can you do? We usually set our camera on automatic, so it takes the most average photo under the circumstances.
But when you do this, its more then likely the colors from your painting are nothing near your photo if the light isn’t good.
The solution is to go look in your camera, if there is a White Balance modus, usually it says “WB”.
On some cameras you have maybe three choices, and on others you have 20 to choose from.
Mine is a old Canon G3 and I have 9 choices on this one, although the last two are the same.


I set my camera on the P of program, so the sharpness and light measuring is still handled by the camera itself.


And on the back of the display I choose the first WB I take a picture with. Automatic White Balance


My light source is a fluorescent lamp from 55 Watt, almost the same as 275 Watt in normal light.
Its daylight light, and it is 5500 Kelvin. Look between 5000 K and 6500 K if you want a fluorescent lamp.
Under 5000 is is to yellow, over 6500 it is become to blue.
Kelvin explained here.

My fluorescent lamp. The cloth is a diffuser.


Final result is this one, its not 100%, but good enough to posed.


The first picture I take is with the AWB, automatic White Balance. See the red Arrow. I know for sure it is not the right WB, cause it’s the same as the camera on automatic.

automatic white balance

Second photo is with the White Balance on Sunny, also I know the result will be dramatic, cause a fluorescent light is not the sun. Its called a day light lamp. But its really different from the sun. The result is slightly better but no where near perfect. A bit less yellow I would say.

whitebalance sunny

The next photo is with the WB on Cloudy, so when you are outside and there is no sun, this is the modus you make better pictures then on Automatic. But for our indoor situation not good enough! A bit more yellow then the last one. With clouds the overall color outside is bluish. So to compensate the filter is more yellow.

white balance cloudy

Next photo I take I set the WB on light-bulb. This gives a yellow light, the reaction of your camera is to make a sort of blue filter, so that the yellow light will be balanced. I use no light-bulb so the effect is a blue photo! Without knowing how the original looks, this is for a snow-scene not very wrong. Only again no where near the original.

WB Lightbulb

Now we come to the WB fluorescent, that is the right one for my lamp, so I think it is a better choice then the ones before. And indeed the colors are better, the white is whiter. so the WB is better.

WB Fluoriscent

Then we have another fluorescent choice the  Fluorescent High. this choice is for lights with a higher percentage of Kelvin. About 6500K or higher. the fluorescent light gets more blue, so this WB (filter) is slightly more yellow to balance the blue light. The last WB is for me better I know now!

WB Fluorescent High

Why don’t you just use a camera flash? Well, watercolors are very transparent, so the reflection will be high on your photo. You can take a picture on a angle, then you can use a flash. Better use a tripod without flash! Here below with flash. it’s a very pale watercolor now!


We have another WB choice, you can let the camera measure your WB and your light source by doing this! The result is somewhere between the two WB choices from fluorescent light in. I use this one a lot! You are always on the right track with this one!

WB white measurement

I decide to use this one, and work on the lights and so on in windows 10 own photo retouching program.  make it a bit lighter and crop the image.
If you don’t have a photo-program you can try www.pixlr.com


All the photos I took in this tutorial I made with the same light source, just to figure out what is the best way for me to take a photo from my watercolor. I could do this also outside when it is a cloudy day.
If you don’t have a daylight fluorescent lamp like me, try to be as close as you can with the WB. If it is cloudy outside take a picture with the cloud on, or take a WB measurement.
I hope this will help a bit, and I wish you all success to make better photos from your art work.

This is no way near a tutorial for professional photographers, but just for people that want to make a decent photo from the painting they made.

Edo Hannema

Schut Aquarel Papier

Snow in Woodstock
John Pike Art

Een tijdje geleden werd ik benaderd door de Nederlandse papierfabriek Schut met de vraag of ik bekend was met hun producten met name in aquarelpapier, uiteraard kende ik Schut, vooral omdat als je begint met aquarel-leren iedereen wel de Terschelling Classic probeert, of anders wel zo een blok met een verjaardag ontvangt, als cadeau van mensen bekend met uw hobby.
Je leest je ook boeken over die hobby, en een van mijn eerste boeken was het boek van John Pike watercolors, toentertijd uitgegeven door uitgeverij Gaade

Als je net begint, en je ziet de schilderijen van John Pike, en de meeste op groot formaat 56 X 76 cm op 660 grams Arches papier, dan denk je, als ik zo wil leren schilderen, moet ik dat papier hebben!
Nou, toen ik in de winkel kwam, zakte mij de moed al in de schoenen, want het 660 grams was erg duur, en als je net begint, wil je niet 16 gulden voor een vel papier betalen.|
Maar er was hoop, ze hadden ook goedkopere soorten 300 grams en 185 grams.
Je koopt naast boeken ook tijdschriften, daar had je Bob Tomanovic de prachtige kleurschakeringen maakte met W&N verf op Fabriano Grana Fina, dus naar die verf, en papier. Een deceptie, want de verf is wel goed, maar Fabriano is erg zacht, en als je niet de vastberadenheid hebt van een aquarellist die weet wat die doen moet, kom je met allerlei vlekken te zitten, die niet mooi zijn.
En alle kleur leek met de helft in het papier te verdwijnen. Maar ook dit ligt aan de ervaring van de schilder. Dus geen papier voor beginners!
Dus ik bleef min of meer bij het Arches hangen, achteraf zonde, want als ik er op terug kijk heb ik veel geld uitgegeven aan aquarellen die allemaal zo de vuilnisbak in zijn gegaan.

Ik zag wel Schutpapier liggen bij de verschillende winkels, maar ik keek meestal alleen naar de Noblesse, (100% rag) en die was net zo duur als Arches, dus ging ik voor het bekende.
Onbekend maakt onbemind nietwaar?
En Terschelling was helemaal het aankijken niet waard vond ik, want dat was uit mijn beginperiode, en daar wil ik ver vandaan blijven, die tijd dat ik nog niet kon schilderen.

Totdat ik dus door Schut-papier benaderd werd, en ik een collectie thuisgestuurd kreeg van Terschelling, en dan drie soorten, ik wist niet eens dat ze drie soorten hadden?
Ze stuurde mij de glad hot pressed, de Classic, u weet wel met dat fijne korreltje en de Ruw, nu is deze ruw niet wat u zou denken, maar dit papier heeft een lichte welving, en niet een ruwe korrel.

Omdat mij het oppervlak van de ruwe Terschelling mij het meest aantrok, ben ik daarmee begonnen.
Het is een prachtig mat papier, dat ook mat opdroogt. De lucht en lichte voorgrond is in een keer opgezet, daar overheen is het groen op de voorgrond en de blauwe lijn in de verte gemaakt.
De vuurtoren had ik uitgespaard. Nu liggen er in de duinen niet veel stenen, maar ik maakte ze toch omdat nu eenmaal een leuker plaatje opleverde, en Schilderen is Liegen zegt Kees van Aalst.
De Tweede aquarel op Terschelling Ruw was van het plaatsje Honfleur, door veel schilders gedaan, waaronder Edward Wesson, Edward Seago en John Yardley, ongetwijfeld door veel andere ook, maar deze drie bekoren mij het meest. Eerst werd er een lichte kleur in verschillende schakeringen over het hele vel aangebracht, waarbij ik wel in gedacht hield waar de lichte partijen op het onderwerp moesten komen, daarna werd met dezelfde kleuren de huizenrij aangebracht, waar ik de ramen uitspaarde, en ik probeerde dit met een losse hand te doen, het moet geen net raamwerk worden van vierkantjes. En ik gebruikte flink wat water. De roest roodbruine boom is in werkelijkheid groen, maar paste niet in het geheel, nu rood ook eenmaal de eigenschap heeft om onmiddellijk de aandacht te trekken, is dat mooi meegenomen! Hierna het water en de simpel gehouden weerspiegelingen, en wat donkere details rond de focus.
Het prettige van Schut Terschelling is dat als je wat te donker gaat, je het makkelijk kan terug nemen, je kunt bijna terug op het witte papier zelfs.
Ik vind dat je voor de prijs van Terschelling een prima papier aquarelpapier hebt waarop je verschillende technieken kan toepassen!

Het 100% katoen papier, en het topproduct van Schut heet Noblesse,
ik had hoge verwachtingen van dit papier,het voelt lekker aan
en heeft een mooie structuur die er regelmatig uitziet.

De eerste streken gaan erop, en ja het blijven zachte overgangen, en het papier blijft net lang genoeg nat om in een nat in nat techniek door te werken, ik maak bijna nooit mijn papier nat van te voren, maar schilder met een groot penseel, en introduceer in die wassing mijn zachte andere kleuren, kans op mislukking is wel groter, maar het is ook een techniek die je iets meer houvast geeft en je meer de leiding kan nemen dan op een kletsnat vel.

Lucht en water worden in een keer opgezet, een tweede laag voor de achtergrond, daarna het molentje en dijk als derde laag. kleuren blijven mooi! Ik merk wel dat dit papier een lagere verzadiging heeft dan bv Arches of Saunders, waarbij je onbeperkt kleur kan blijven introduceren.
Bij Noblesse blijft die teveel aan kleur als een soort cluster van pigment op het papier liggen.
Later na droging haal je die makkelijk ook weer weg.
Dit is echter meer een voordeel dan een nadeel, omdat ik zo gewend ben aan die zuigende papier soorten, gebruik ik meer pigment dan nodig is. Kleur die je mengt, en op het papier zet, blijft bijna precies zo staan!
Nu maar een tweede proberen, een beetje een abstract industrieel landschap.Rekening houdend met de eigenschappen van Noblesse, ging deze van een leien dakje.
Kleur over kleur, nat in nat, donkere partijen, oplichten, vervagen, allemaal goed!
Inmiddels heb ik twee blokken volgeschilderd, en ben uiterst tevreden.
Ik ga in ieder geval aan Schut vragen, of er naast deze Cold Pressed versie ook nog een echte ruwe gemaakt kan worden. 


Tot hierbij mijn voorlopige verslag van Schut Aquarel papier
Er komt nog Flamboyant, Serene, Elegance, en natuurlijk Schut tekenpapier!


Chien Chung Wei 簡忠威


On the right is a translation button, you can translate it in the language you choose or want.

Soms, heel soms kom je een schilder tegen die virtuozer is dan alle andere schilders,
zo iemand is Chien Chung Wei, een leraar teken en schildertechnieken in Taipei Taiwan.
Iedere penseelstreek is raak, en vol kleur, texturen en zachte overgangen,
witten worden mooi uitgespaard, maar nooit te opvallend.


Van warm naar koel, geeft een sfeer van warmte en mist.
Voorgrond hoog in het midden, beide zijdes lager gehouden, en de achtergrond is net andersom.
Dan blijft het boeien! Witte randjes langs de dakranden maakt het levendig, en laat de aquarel sprankelen.


Weer een (reverse) van warm naar koel, let op de daken, bijna alle daken zijn door middel van de achterliggende gedeeltes uitgespaard, behalve de paar helemaal achterin, die een soort silhouet vormen, wat ook weer afstand creëert!



Zelfs plein air is deze artiest geweldig, iedereen weet hoe moeilijk het is om buiten te schilderen.
Laag na laag loop je door de aquarel, alsof je door de coulissen loopt.

Groen is een moeilijke kleur, meestal  slaat de kleur neer in een saai vlak, maar Chien Chung Wei laat het van het papier spatten, een prachtige nat in nat achtergrond laat de scherpere vormen mooi afsteken. De donker voorgrond met het kleine huisje creëert ook weer afstand en maakt de aquarel ook weer interessanter.

10356185_668299019891750_7352296325881934991_n (1)
Een groot deel is koel, daarom steekt het warme gedeelte mooi af, de reflecties zijn summier weergegeven waardoor het niet op sneeuw lijkt maar je weet dat het hier water betreft.


Zo mooi warm, de donkere bomen die als tegenhanger de lichte lucht hebben, de warme voorgrond, met daar weer de koel blauwe lucht, dit schilderij is bijna een Yin Yang teken. Toch moet je dit niet zo opvatten, vaak is een schilder op zoek naar harmonie, en dat bereikt die intuïtief, gewoon omdat die dit aanvoelt, en het een tweede natuur is geworden.


Een stap bij stap voorbeeldserie door Chien Chung Wei

Een eenvoudige tekening is voldoende houvast, hoe meer je tekent, des te meer is het gevaar dat je vakjes gaat invullen, leer vertrouwen in je penseel te hebben, en hou het luchtig in deze fase.

Grote vlakken worden ingevuld en er worden midden-tonen toegevoegd, nog steeds geen details hier!
Bedenk wel de schilder weet precies waar die naar toe wil! Hij heeft het einddoel, net als een schaakgrootmeester in zijn hoofd zitten.

Donkere schaduwpartijen worden aangebracht, en figuren worden uitgespaard, de focus wordt nu duidelijk, hij mist hier nog de inleiding naar het onderwerp.

Details zijn gemaakt, misschien 10% van het geheel maar onmisbaar, het is een grote stap vanaf de vorige fase, maar ook dit is niet te leren, je voegt toe wat nodig is, ook als het er niet is, je aquarel heeft het nodig.
Door middel van de donkere waterpartij, kom je bij het onderwerp aan, via de richting die de figuur op loopt, kom je bij de dukdalf en de lantaarn terecht, via de lantaarn omhoog, en dan weer links via de rand van de poort brengt je bij het balkon. waardoor je oog via de dukdalf eronder weer beneden komt.
Ik weet best dat je zo niet kijkt, maar het gebeurd in een fractie van een seconde, en dat is wat je raakt in een schilderij.
Een schilderij ga je niet na lang kijken mooi vinden, dat gebeurd in de eerste seconden.
Je bent verliefd op slag of niet.

Met dank aan Chien Chung Wei die ik erg bewonder.

Edo Hannema